Je kent 'm wel, het type "surfdude": lang, blond en een jaloersmakende relaxte houding. Zo ook Markus, de surfdude die mij mijn allereerste surfervaring ooit zal gaan bezorgen. Behalve lang, blond en met een gesurft postuur is Markus echter ook nog ietwat arrogant en van enige communicatieve vaardigheid heeft hij totaal geen last.
Wanneer ik aankom op de afgesproken plek voor mijn surfles stelt Markus zich niet voor, uit zijn zelfverzekerde manier van doen kan ik echter opmaken dat hij vandaag onze man is. Ineens moet ik denken aan een aflevering van Friends waarin Joey Tribbiani acteerles krijgt en leert hoe hij een kamer binnen moet komen: "look like you ówn the place". Nou, deze look beheerst Markus tot in de puntjes. Nadat ik me in een klamme en naar vocht stinkende wetsuit heb gehesen en braaf een foeilelijk rood shirtje van surf camp Spain over mijn hoofd heb getrokken (ik lijk nu wel een brugger op schoolkamp), krijg ik een surfplank toegewezen en word ik naar de vloedlijn gedirigeerd waar mijn medecursisten in hun rode shirtjes al trouw op Markus staan te wachten.
Markus steekt van wal in het Duits - zijn moedertaal - en Engels nadat we een "warming up" van zijn sidekick hebben gekregen. Zijn sidekick: Spaanse surfdude, minder lang, een extra grote neus om dat te compenseren, zéker niet blond en des te arroganter. Bovendien spreekt hij alleen Spaans en een enkel woord Duits. Dat wordt nog leuk met deze voornamelijk Engelstalige groep.
"De gevaren:" zegt Markus "zee-egels, rotsen en stromingen. Nou, dat is vandaag niet van toepassing dus jullie kunnen met mij mee de zee in!" Maar, niet voor hij één van mijn groepsgenoten als slachtoffer heeft uitgekozen om zijn gebrek aan tact en didactische vaardigheden op te demonstreren. Het slachtoffer - dat net als ik voor cursus "beginner" heeft gekozen - mag voor onze gehele groep van 25 gewillige leerlingen laten zien hoe ze vlak voor een golf op haar surfplank gaat liggen, meepeddelt en op haar plank gaat staan.Yep, ik dacht ook dat we dat deze les nou juist zouden leren. Na Markus' opbeurende kritiek "nou, zo moet het dus níet" mogen we zelf aan de slag in de golven.
Dat blijkt nog stukken lastiger dan ik dacht: tegelijkertijd golven checken, vanuit het water op je surfplank springen, daar recht op blijven liggen, meepeddelen en vervolgens gaan staan, ziet er bij de gemiddelde surfer toch soepeler uit dan het voor mij voelt. De sidekick merkt dit ook op. Ha, denk ik, hulptroepen! Maar de enige hulp die de sidekick biedt is aangeven wanneer ik op mijn surfplank moet gaan liggen, wat hij allervriendelijkst doet door "LIEGEN!!" naar me te brullen. Ik houd geloof ik niet zo van Spaanse surfdudes die Duitse bevelen brullen. En zeker niet van Spaanse surfdude-sidekicks die Duitse bevelen brullen.
Terwijl mijn medecursisten - jong en overenthousiast - gewillige blikken naar Markus werpen en wie weet ook van hem ontvangen, beginnen zich donderwolkjes boven mijn hoofd samen te pakken. Wat ís dit voor een les? Gelukkig lijkt Markus niet alleen ontvankelijk voor verleidelijke blikken maar ook voor mijn donderwolkjes. Hij wenkt me terug naar de vloedlijn en zegt me wanneer ik op mijn surfplank moet gaan liggen om met de golven mee te peddelen. Ik moet vooral nog niet op mijn surfplank proberen te staan, want daar ben ik nog écht niet aan toe, geeft hij me mee. Ha, laat ik daar nou precies hetzelfde over te denken!
Ik ga braaf op mijn surfplank liggen als Markus het zegt, peddel me het schompes met mijn ongetrainde bovenarmen, maar een golf pakken lukt nog steeds niet. Markus weet raad: "paddle, paddle, paddle, five times more!" brult hij me toe. Ik knoop het in mijn oren, peddel me deze keer vijf keer het schompes en jawel! Liggend op mijn surfplank zeil ik als een volleerde buikschuifster over een grote, échte golf. Trots kijk ik achterom naar Markus die me met een beteuterde blik aankijkt: "waarom ging je niet staan?"
Dan vormen de donderwolkjes ineens een serieus en dreigend front boven mijn hoofd. Moedeloos sta ik in de branding, de surfplank danst nog vrolijk mee met de golven. Dit is geen beginnersles, dit is een masterclass ontmoediging. Ik trek de surfplank achter me aan door de branding, werp Markus nog een laatste - zeker geen gewillige - blik toe en houd de les voor gezien. Voor mij geen gepeddel meer vandaag en zéker niet five times more.
Wanneer ik aankom op de afgesproken plek voor mijn surfles stelt Markus zich niet voor, uit zijn zelfverzekerde manier van doen kan ik echter opmaken dat hij vandaag onze man is. Ineens moet ik denken aan een aflevering van Friends waarin Joey Tribbiani acteerles krijgt en leert hoe hij een kamer binnen moet komen: "look like you ówn the place". Nou, deze look beheerst Markus tot in de puntjes. Nadat ik me in een klamme en naar vocht stinkende wetsuit heb gehesen en braaf een foeilelijk rood shirtje van surf camp Spain over mijn hoofd heb getrokken (ik lijk nu wel een brugger op schoolkamp), krijg ik een surfplank toegewezen en word ik naar de vloedlijn gedirigeerd waar mijn medecursisten in hun rode shirtjes al trouw op Markus staan te wachten.
Markus steekt van wal in het Duits - zijn moedertaal - en Engels nadat we een "warming up" van zijn sidekick hebben gekregen. Zijn sidekick: Spaanse surfdude, minder lang, een extra grote neus om dat te compenseren, zéker niet blond en des te arroganter. Bovendien spreekt hij alleen Spaans en een enkel woord Duits. Dat wordt nog leuk met deze voornamelijk Engelstalige groep.
"De gevaren:" zegt Markus "zee-egels, rotsen en stromingen. Nou, dat is vandaag niet van toepassing dus jullie kunnen met mij mee de zee in!" Maar, niet voor hij één van mijn groepsgenoten als slachtoffer heeft uitgekozen om zijn gebrek aan tact en didactische vaardigheden op te demonstreren. Het slachtoffer - dat net als ik voor cursus "beginner" heeft gekozen - mag voor onze gehele groep van 25 gewillige leerlingen laten zien hoe ze vlak voor een golf op haar surfplank gaat liggen, meepeddelt en op haar plank gaat staan.Yep, ik dacht ook dat we dat deze les nou juist zouden leren. Na Markus' opbeurende kritiek "nou, zo moet het dus níet" mogen we zelf aan de slag in de golven.
Dat blijkt nog stukken lastiger dan ik dacht: tegelijkertijd golven checken, vanuit het water op je surfplank springen, daar recht op blijven liggen, meepeddelen en vervolgens gaan staan, ziet er bij de gemiddelde surfer toch soepeler uit dan het voor mij voelt. De sidekick merkt dit ook op. Ha, denk ik, hulptroepen! Maar de enige hulp die de sidekick biedt is aangeven wanneer ik op mijn surfplank moet gaan liggen, wat hij allervriendelijkst doet door "LIEGEN!!" naar me te brullen. Ik houd geloof ik niet zo van Spaanse surfdudes die Duitse bevelen brullen. En zeker niet van Spaanse surfdude-sidekicks die Duitse bevelen brullen.
Terwijl mijn medecursisten - jong en overenthousiast - gewillige blikken naar Markus werpen en wie weet ook van hem ontvangen, beginnen zich donderwolkjes boven mijn hoofd samen te pakken. Wat ís dit voor een les? Gelukkig lijkt Markus niet alleen ontvankelijk voor verleidelijke blikken maar ook voor mijn donderwolkjes. Hij wenkt me terug naar de vloedlijn en zegt me wanneer ik op mijn surfplank moet gaan liggen om met de golven mee te peddelen. Ik moet vooral nog niet op mijn surfplank proberen te staan, want daar ben ik nog écht niet aan toe, geeft hij me mee. Ha, laat ik daar nou precies hetzelfde over te denken!
Ik ga braaf op mijn surfplank liggen als Markus het zegt, peddel me het schompes met mijn ongetrainde bovenarmen, maar een golf pakken lukt nog steeds niet. Markus weet raad: "paddle, paddle, paddle, five times more!" brult hij me toe. Ik knoop het in mijn oren, peddel me deze keer vijf keer het schompes en jawel! Liggend op mijn surfplank zeil ik als een volleerde buikschuifster over een grote, échte golf. Trots kijk ik achterom naar Markus die me met een beteuterde blik aankijkt: "waarom ging je niet staan?"
Dan vormen de donderwolkjes ineens een serieus en dreigend front boven mijn hoofd. Moedeloos sta ik in de branding, de surfplank danst nog vrolijk mee met de golven. Dit is geen beginnersles, dit is een masterclass ontmoediging. Ik trek de surfplank achter me aan door de branding, werp Markus nog een laatste - zeker geen gewillige - blik toe en houd de les voor gezien. Voor mij geen gepeddel meer vandaag en zéker niet five times more.
Haha! Verslavend, jouw manier van schrijven. Ik lag (stond) zelf ook voor mijn gevoel op een surfplank.
BeantwoordenVerwijderen